TenJu ( 天授 ) View my profile

เด็กขี้แย

posted on 10 May 2016 22:21 by neko-juli in THOUGHT

เด็กขี้แย 

ความทรงจำเกี่ยวกับเมื่อก่อน เวลาเราร้องไห้เราจะเดินไปร้องคนเดียวที่มุมห้องนอน 

เราคงไม่อยากให้แม่มาปลอบ เราคงไม่อยากให้ใครเห็นเราร้องด้วยซ้ำ 

อยากหลบไปไกลๆ แต่ไกลที่สุดที่เราจะไปได้ตอนนั้นคือ มุมห้องนอน 

เป็นไปไม่ได้ที่คนอื่นจะมองไม่เห็นเรา เพราะห้องนอนตอนนั้นเป็นห้องนอนรวม 

 

เราคงเป็นคนไม่ชอบพูดตั้งแต่เด็ก 

เราไม่ชอบพูดเวลาเราโกรธ เวลาเราไม่พอใจ

เราไม่ชอบโวยวาย เรารู้สึกว่าที่เราพูดออกไปมันเป็นการเอาแต่ใจ 

มันไม่มีเหตุผล เราละอายที่จะพูดมันออกไป

แปลกดีที่เด็กตัวเล็กๆคิดได้แบบนี้ 

แต่มันก็ทำให้คนรอบตัวเราเหนื่อยอยู่ดี 

" ถ้าไม่พูดออกมา ก็ไม่มีใครรู้หรอกนะว่าเราเป็นอะไร "  

" คนอื่นเค้าอ่านใจเราไม่ได้รู้มั้ย " 

เป็นประโยคที่เราได้ยินบ่อยๆเวลาเราร้องไห้ 

 

โตขึ้นมา เราพูดเยอะขึ้น เปิดใจมากขึ้น 

แต่นิสัยนี้ก็ยังคงอยู่ลึกๆในตัวเรา 

เวลาเรารู้สึกว่าเรื่องที่เราพูดไปมันจะทำให้เกิดการบาดหมางเกินไป เราจะไม่พูด

ถ้าเราคุมปากตัวเองไม่ได้ เราจะไม่พูด 

ถ้ามันไม่มีเหตุผลเพียงพอ เราจะไม่พูด 

ถึงแม้เราจะรู้สึกน้อยใจจนร้องไห้ออกมา เราก็จะไม่พูดอยู่ดี

 

เหมือนกับที่เราบอกว่า เรารู้ เราเข้าใจ

แต่เรารับมันไม่ได้ 

 

คำพูดบางคนเราเข้าใจเจตนา แต่ถึงเราเข้าใจ 

ก็ไม่ได้หมายความว่าจะลบความจริงที่ว่า เค้าทำร้ายจิตใจเราไปแล้ว ได้ 

 

ตอนนี้ เวลาเราร้องไห้ แน่นอนว่าเราหลบ โดยการกลบเกลื่อน 

เราพยายามให้เสียงพูดเราปกติ พยายามไม่สะอื้นแล้วปล่อให้น้ำตาไหลของมันไป

หลายๆครั้งที่เราก็ได้แต่ปลอบตัวเองด้วยประโยคเดิมๆที่ว่า ไม่เป็นไร เราโอเค 

Recommend

Tags